Friday, 2 December 2016

Aĉetu, aĉetu, aĉetu !

Nu, la konstruado rapidegas- mi devas ion skribi pri la nova butikcentro antaŭ ol ĝi estos plenkonstruata. Estas centro en la centro tiu nova afero. Efektive ne estas tutnova, jam en la sepdekaj jaroj malfermis tie granda moderna butikcentro. Dum la jaroj ĝi estis eluzita, kaj laŭ la konata kapitalisma eldiro "Kresku aŭ cedu" la nova estos grandega. Jam kelkaj homoj timas, ke ĝi altiros tro da potencialaj klientoj, kiuj kutime butikumadas en plej malgrandaj vendejoj urbcentre.
La reevoluado de tiu loko komenciĝis pasintjare kaj finiĝos je la fino de la venonta jaro. Pli ol 100 vendejoj tiam troviĝos tie, ekz grandaj famuloj, kiel Hugo  Boss, Tedd Baker aŭ Calvin Klein. Estos ankaŭ 25 restoracioj kaj kafejoj; kinejo kaj sur la tegmento teraso kun vido al la famaj oksfordaj spajroj.
Kalkulita por tiu entrepreno estas entute 440 milionoj da britaj pundoj.




Tuesday, 15 November 2016

Forpasis Kate Hall




Hieraŭ matene forpasis mia kara amikino Kate Hall en hejmo por olduloj en Stone-Aylesbury, vilaĝo en Oxfordshire. De ŝia nevino mi eksciis, ke Kate forpasis pace dormante en sia lito.
Ankoraŭ je la pasinta semajnfino mi estis ĉe ŝi. Kate jam ne plu povis forlasi la liton kaj paroli. La komunikado inter ni estis skribe kaj poste ŝi jam estis tro laca, do mi plejparte sidis ĉe la litoflanko.

La nomo de la blogo ja estas oxfordesperanto, do me devas skribi pri Kate, ĉar sen ŝi mia blogado neniam okazis.
Kate mi renkontis antaŭ 7 jaroj, kiam mi interesiĝis pri la internacia lingvo. La kontakton organizis Marjorie Boulton, la alia nura esperantisto en Oksfordo. Marjorie tiutempe mem ne tre bonfartis, do mi plejparte renkontiĝis kun Kate. Mi jam eklernis Esperanton per la interreta platformo LERNU, tamen niaj semajnaj renkontiĝoj fariĝis tre fruktodonaj kaj multege helpis min kompreni Esperanton kaj kies historion.

Iam Kate laboris kiel profesoro, instruinta la francan literaturon. Ŝi estis la plej perfekta intruisto imagebla. Kiam ni renkontiĝis ŝi ja estis pli ol okdek. Preskaŭ neniam ŝi enlasis en nia Esperanto-konversacio la anglan, kaj eĉ jam loĝanta en hejmo por olduloj, Kate insistis, ke mi vizitante ŝin ĉiam kunprenu novan Esperanto-artikolon, kiun ni kune priparolas. Mi lernis multe de ŝi, kaj ne nur koncerne la lingvon. Kiel ĉe ĉiuj bonaj instruistoj oni lernas de la sinteno kaj karaktero de la instruisto ege multe, kaj ofte tiu influo havas vivlongan rezulton. Kate estis vera sinjorino, kiu nur hezite parolis pri si mem kaj kiam aliaj homoj estis rigarditaj, nur pozitivajn aferojn ŝi esprimis. Kompreneble Kate ege ŝatis librojn kaj ŝi donis multajn valorajn ideojn por mia eklegado kaj niaj diskutoj.

Malpli konata ol ŝia kontribo en la kampo de la franca lingvo, por kiu ŝi ricevis medalon de la franca registaro, kaj ol ŝia kontribuo en la Esperanta komunumo estas ŝiaj poemoj en la angla.

Jen unu el miaj plej favoraj:


For an Art Class

Those whose hands obey their mind
Make shapes to show me what they find.
I whose mind works with words
Send messages like flying birds,
Birds with breasts and crests of fire,
Not to order, not to bind,
Only in hope they may inspire
Those whose hands obey their mind.

Kion vi posedis, vi scias, se vi perdis ĝin ! Tiel vere, mi pensis en la lastaj tagoj. Tamen Kate jam estas vojaĝanta al novaj regionoj, espereble plej agrablaj...

Sunday, 23 October 2016

Solvi la loĝejan problemon



Antaŭ ne longe mi jam verkis atikolon pri la loĝeja situacio en nia urbo. Efektive ne estas nur problemo de Oksfordo, tamen Oksfordo elstaras kiel finance plej malhavigebla urbo tutbritie. Ne mirigas do, ke ĵus okazis duon fojon publika evento, koncerne tian malagrablan situacion. Ĉi-semajnfino (efektive dum tri tagoj) House of the Commons (Domo de Komunaĵo) invitis en la medodista preĝejo/ Cowley Road por priparoli la radikajn kaŭzojn de tiu ĉi problemo. Domo de Komunaĵo estas socia platformo organizitaj de membroj de Transition by Design (Transiro per Dezajno) kunlabore kun civitanoj, aktivuloj kaj profesiaj loĝejofakuloj.

La programo estis plene pakita per kontribuoj diversflankaj, de akademiaj prelegoj al dividitaj spertoj de aktivuloj, kiuj batalas por ĝustaj vivkondicioj por ĉiuj homoj de nia urbo, aŭ de grupoj, kiuj subtenas azilantojn aŭ senhejmulojn.
Kompreneble ankaŭ Brexit estis temo, kaj la ekonomia situacio post la eliĝo de Britio el la Eŭropa Unio. La brita pundo jam rimarkinde malvaloriĝis. De profesoro D. Dorling de nia universitato ni eksciis, ke klare montriĝas malgrandiĝo de loĝejaj prezoj. Estus nur demando de tempo, ĝis la tielnomata "doma bobelo" krevas, eĉ se la ĉefaj gazetoj ankoraŭ nenion pri tio raportas.
Nu, restas la demando, ĉu tio signifas ion pozitivan aŭ eble katastrofan por la socio entute. Eble homoj, aparte de la meza tavolo, denove povos havigi al si loĝejojn, kiuj estas pageblaj. Aliflanke subita kolapso de loĝejmerkato povus rompi la tutan britan ekonomion, ĉar propraĵo de grundo/ loĝejo hodiaŭ ja estas la spino de la angla ekonomio.
Apud plejparte pritraktataj aferoj  teoriaj oni ankaŭ povis praktike agadi, ekz. partopreni en diversaj laborprojektoj, kiel alternativa konstruado (kanabo) aŭ solarmoduloj. Ankaŭ muzikaj kaj teatraj amuzaĵoj estis ofertitaj. Kompreneble bongusta manĝaĵo kaj frandaĵoj ne mankis, danke al teamo de voluntuloj.

La loĝeja afero ne estas solvita ĉi=semajne, tamen grava publika paŝo en la ĝustan direkton estis farita.

Thursday, 6 October 2016

Pro libroj ?

Oksfordo- urbo de libroj, tio estis mia unua impreso, kiam mi antaŭ multaj jaroj promenis la unuan fojon tra la vespera urbocentro. Libroj ĉie, en butikaj fenestroj, en privataj salonoj kaj en lumigitaj fenestroj de la universitataj kolegioj. Pli poste mi malkovris la netakseblan riĉecon, kvalitan kaj kvantan de la bibliotekoj ĉi tie. Aldone, en diversaj karitato-vendejoj abundas plejdiversaj libroj, kiuj permesis rekoni tre bone, kia edukada nivelo regas en tiu urbo.

Jen bedaŭrinde malhela flanko de la sama afero.

Hodiaŭ mi legis la ĉefan titolon en tagĵurnalo: Malofta-libro vendisto estis mortigita pro £ 50.00 unua eldono-libroAdrian Greenwood estis murdita printempe ĉi tiun jaron en sia hejmo per multnombraj ponardopikoj. Mi ankoraŭ memoras, ke tiam la domo dum semajnoj estis enketita de polico. La murdinto fine estis trovita kaj nun staras antaŭ tribunalo; estas 50 jara viro, kiu estis en bezono de mono. En lia apartamento oni trovis interalie liston kun nomoj de 14 aliaj riĉuloj- potencialaj viktimoj.
La viktimo faris sukcesan komercon per libroj-efektive nemateria, spirita afero- kaj la kriminto fariĝis murdinto, ĉar li volis riĉigi sin je tiuj.

Kia malĝoja historio el la urbo de libroj.







Wednesday, 28 September 2016

Aston's Eyot- sovaĝa oazo en la urbo

Lastsemajnfine mi kaptis ŝancon pli bone konatiĝi kun parto de nia urbo, kiun mi ĝis nun nur iom konis. Nome Aston's Eyot, malgranda freŝverda loko. Ĝi lokas ĉefe ĉe la rivero Temizo kaj bordas kiel insulo je kanaleto de rivero Cherwell. La nomo Eyot devenas de la oldangla vorto por insulo. Aston's  Eyot konsistas el proksimume 30 akroj da tereno kaj apartenas al la universitata kolegio Christ Church. Sed nuntempe ĝi estas pruntedonita al loka asocio por prizorgado kaj publika uzado.
Jen mia sperto.

Alirebla estas la loko de Iffley Road, OX4. Tiam, de la ĉefa vojo al la metalrubejo oni eniras malantaŭ ponto verdan spacon kun abundaj arbustaro kaj arboj. Sed evidente urtikoj superas. Je ilobudo maldekstre de la vojo kolektiĝis gruppo de homoj, precipe virinoj, ne plu junaj. Estas membroj de Amiko de Aston's Eyot, dediĉitaj uloj, kiu pli-malpli regule renkontiĝas por prizorgi tiun terenon. Mi ĵus alvenas por tielnomata laborfesteto. Por tio sufiĉas botoj, laborgantoj, kelkaj iloj kaj bonhumoro. Ĉi-foje ni marŝas al strio da novplantita arbustaro, kiu estas ĉirkaŭe enbarilita pro la sovaĝaj bestoj. La junaj plantoj devas esti liberigitaj de fiherboj.


La suno brilas kaj la laboro facile plaĉas al mi. Ĉi tie mi ekscias io pri la historio de la insulo, kiu estis iam malalta paŝtejo. Sed en la pasintaj ĉirkaŭ 150 jaroj ĝi estis uzita kiel publika rubejo. Tamen de tio oni povas ne plu vidi ion. Dika verdaĵo kovras la terenon. Regardinte la terenon pli funde, malsama nivela alteco estas rimarkinda, kaj surtere malgrandaj pecoj de maljuna rompita keramiko kuŝas ie. Ŝildoj atentigas vizitantojn, ke estas malpermesita elfosi ion ĉi tie. Sed niaj malgrandetej amikoj en la tero, la lumbrikoj faras tion por ni. Kelkaj homoj jam havas hejme sufiĉe grandan kolekton de vasoj, boteloj aŭ potetoj. Bonŝance mi trovis ĉirkaŭ 10 cm altan drogo-boteleton. Tute malrompita, sed mankis kovrileto.

La celo de la laborema grupo estas, ke tiu insulo restu protekta, ke havu abundajn diversecon, koncerne bestojn kaj plantojn, kaj ke ĝi samtempe restu loko por la komunumo, kie homoj povas vagi kun siaj hundoj, ĝuas la naturon aŭ kolektas sovaĝajn fruktojn.

Post la laboro je la budo teo kaj kuketo estas distribuitaj, kaj gaĵa etoso regas pro la laborrezulto. Mi estas invitita denove partopreni venontan fojon.







Kaj vi ankaŭ povus veni...
aŭ almenaŭ lasi komenton sub la artikolo.


Saturday, 24 September 2016

Gratulon Oksfordo !

Bona novaĵo el Britio: Universitato Oksfordo nun atingis la unuan pozicion en la listo de elstaraj universitatoj tutmonde ! Laŭ Times Higher Education World University Ranking 2016/17 Universitato Oksfordo anstataŭigis usonan CIT. Estas la unua fojo, ke nia universitato estas nominita kiel plej bona edukada institucio. Kaj Britio sekvas Usono kun la nombro de plej multaj universitatoj en unuaj pozicioj, nome 32 el tute 200 pintaj lokoj.
Duonmil fremdlandaj studentoj studadas en Britio, kio montras, ke britaj universitatoj estas inter la plej ŝatataj kaj serĉataj en la mondo. Kompreneble internacia instruistaro grave kontribuas al la sukceso kaj bona reputicio de la universitato.
Ni esperas, ke Brexit ne rompas tiun rimarkindan rezulton.


Tamen mi ankaŭ esperas, ke tiu rezulto ne freneĝigas kelkajn membrojn en la universitato kaj, ke la distanco inter la mondfama universitao kaj la kutimaj civitanoj ne pligrandiĝas. Jam en la mezepoko terura batalo okazis inter membroj de la universitato kaj urbanoj. La diferencoj fine rezultis en preskaŭ 100 mortintoj. Hodiaŭ multaj civitanoj, kiuj ne estas legitaj al la universitato sentas sin kiel fremduloj en sia propra urbo. Por ĉiam pli kaj pli homoj la vivo en nia urbo iĝas nepagebla. Precipe la fantazie altaj prezoj por loĝejoj estas ege grava problemo, kiu nepre devas baldaŭ solvita.
Sed la malegaleco ankaŭ montriĝas en la universitato mem. Ene de ĝi ekzistas granda, ŝajne ne detruebla hirarĥio kaj rimarkinda diferencoj de salajroj. Granda regimento de superkvalifikitaj kaj subpagitaj sciencaj kunlaborantoj kaj instruistoj vagas en parttempaj pozicioj, havantaj nur limigitajn kontraktojn...
Moderna inovativa entrepreno ne devus esti feŭdale strukturita.

                                                       DOMINUS ILLUMINATIO MEA



Sunday, 18 September 2016

Beleco estas en la okulo de la rigardanto

Kazim Hakimi mi konas de kelkaj jaroj. Ne tro ofte, tamen de tempo al tempo mi iras al la Fish and Chips, vendejo por la tipa brita manĝaĵo fiŝo kaj ĉipsoj, aĉetante iom de li. Estas lia vendejo. Ĝi troviĝas en la ege okupita strato Iffley Road en orienta Oksfordo. Ne estas tre granda, ĝuste suffiĉe por prepari manĝon kaj stoki kelkajn aferojn. Ekzistas iom da spaco por la klientaro, koloraj afiĉoj belas la murojn.

Kazim estas la plej agrabla vendisto, kiun mi konas en la kvartalo. Ĉiam li demandas siajn aĉetantojn pri ilia bonstato kaj familio; li volonte instigas konversacion, kaj kompreneble servas per rapideco kaj kvalito - kaj tio ekde preskaŭ 30 jaroj. Li devenas originale el Irano.

De iu amiko mi eksciis, ke li ankaŭ estas bona fotisto, kiu je bonŝanco fotadas siajn aĉetantojn.
Li ne bezonas multe da tempo por fari tion. Kazim ja nur momente povas interrompi sian laboron. Li kondukas klientojn malantaŭ la domo kaj lokas ilin antaŭ hela muro. Jen la studio. Kazim kutime faras unu aŭ du fotojn. Jam inter 300 kaj 400 bildoj tielmaniere estiĝis. Do bona kolekto de la kvartala loĝantaro. Multaj de personoj mi jam konas. Mi ŝatas la altan kvaliton de la fotoj. Kompreneble li usas bonan Nikon-kameraon, tamen la bildo estiĝas ja unue en la kapo de fotisto. La fotitaj homoj aperas belaj kaj indaj.
Kazim revas pri publikigita libro de siaj bildoj kaj planas ekspozicion por la venontan jaron.
Bedaŭrinde mi ne povas montri ĉi-loke sian imponan laboradon artistan, sed ŝajnis al mi ege grave almenaŭ paroli pri Kazim, la nekutima fiŝo kaj ĉipsoj-komercisto, kaj pri siaj rimarkindaj fotoj.

Espereble ni povas vidi liajn bildojn baldaŭ publike.